Występowanie błędów medycznych, zwanych też błędami w sztuce medycznej lub błędami lekarskimi jest częste i wprost proporcjonalne do powszechności występowania chorób lub wypadków wymagających np. podania środków farmakologicznych (zwanych potocznie lekarstwami) lub przeprowadzenia zabiegów albo podjęcia interwencji chirurgicznych.Można też powiedzieć, że występowanie błędów lekarskich jest wprost proporcjonalne do powszechności praktyki lekarskiej.

Wraz z pojawieniem się pierwszych definicji błędów lekarskich pojawiła się kwestia odszkodowania za błąd lekarski, rozumianego jako świadczenie mające na celu pokrycie wszelkich strat finansowych, jakie powstały na skutek ww. zdarzenia wywołującego konkretną szkodę w ogólnym stanie zdrowia lub nawet w tzw. samopoczuciu poszkodowanego pacjenta. W szczególności straty finansowe związane z błędem lekarskim mogą wynikać z konieczności zakupu leków, dodatkowego leczenia, rehabilitacji, zakupu specjalistycznego sprzętu oraz dostosowania miejsca zamieszkania do potrzeb poszkodowanego, jak również obejmować tzw. utracony dochód, w związku z ograniczeniem lub uniemożliwieniem wykonywania pracy zawodowej.

Poszkodowany może się także domagać zwrotu kosztów opieki sprawowanej nad nim przez osoby trzecie, nawet, jeżeli koszty te są hipotetyczne, gdyż w rzeczywistości opiekę sprawowała nieodpłatnie rodzina lub przyjaciele.

Zadośćuczynienie z tytułu odpowiedzialności cywilnej za błędy lekarskie ma na celu rekompensatę szkód o charakterze niematerialnym, takich jak ból, cierpienie, przedłużenie procesu leczenia, trwałe kalectwo lub oszpecenie, wytrącenie z dotychczasowego rytmu życia. Wysokość tego świadczenia jest ściśle związana z osobą poszkodowanego i podlega indywidualnej, jednostkowej ocenie w każdym przypadku.

Renta przysługuje poszkodowanemu, który na skutek błędu lekarskiego stał się trwale lub długotrwale niezdolny do pracy lub nawet do samodzielnej egzystencji, lub też zwiększyły się jego potrzeby życiowe (np. ze względu na konieczność sprawowania nad nim opieki, zakupu leków, kontynuowania kosztownego leczenia i rehabilitacji).

Adekwatne świadczenia przysługują najbliższym członkom rodziny osoby, która na skutek błędu lub zaniedbania lekarskiego poniosła śmierć.

Jaka jest więc definicja błędu medycznego, nazywanego też błędem w sztuce medycznej lub błędem lekarskim ? Za błąd medyczny uznaje się zwykle postępowanie sprzeczne z powszechnie uznanymi, aktualnymi zasadami wiedzy medycznej i lekarskiej. Wśród błędów medycznego można wyróżnić następujące rodzaje:

  • Błąd w rozpoznaniu (błąd diagnostyczny) - polega na tym, iż zostanie zdiagnozowana choroba nie istniejąca, bądź zostanie postawione nieprawidłowe rozpoznanie. Przykładem tego błędu jest przypadek jednego pacjentów – klientów naszej kancelarii odszkodowawczej, któremu błędnie rozpoznano chorobę nowotworową płuc, na skutek czego przebył wyniszczające organizm cykle chemioterapii. Po ostatnim z tych kuracji w pobranych wycinkach z płuc nie wykryto komórek nowotworowych i zmieniono rozpoznanie choroby.
  • Błąd w zastosowanym leczeniu (błąd terapeutyczny) - u innego poszkodowanego pacjenta prawidłowo zdiagnozowano źródło infekcji, natomiast ze względu na źle zastosowany antybiotyk (niezgodny z wynikiem posiewu bakteriologicznego) jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu i wystąpił trwały uszczerbek na zdrowiu.
  • Błąd techniczny - przykładem jest poparzenie pacjentów niesprawnymi lampami naświetlającymi, użytymi do radioterapii.
  • Błąd organizacyjny - na skutek złej organizacji pracy na bloku operacyjnym pacjent został zbyt późno operowany, co spowodowało jego zgon.

Powyższe przykłady wystąpienia błędu medycznego (błędu lekarskiego, błędu w sztuce medycznej) są spowodowane winą personelu medycznego. Oprócz roszczeń opartych na wystąpieniu błędu medycznego powstałego na skutek działania zawinionego, pacjenci mogą podnosić roszczenia oparte na niedbalstwie. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku roszczeń pacjentów, u których wystąpiły np. odleżyny powstałe na skutek zaniedbań w placówce medycznej polegających na nieprowadzeniu profilaktyki przeciwodleżynowej.